این پژوهش به دنبال بررسی تاثیر برخی عوامل موثر بر هزینه تولیدی تورم زدایی در کشورهای در حال توسعه است. این هزینه که غالبا با عنوان نسبت فداکاری شناخته می شود (و ما نیز در این مقاله همین عنوان را به کار می گیریم)، به صورت واکنش انباشته تولید به واکنش غیرانباشته تورم در مواجهه با شوک پولی انقباضی تعریف می شود. با آگاهی از نسبت فداکاری می توان تا حدودی آثار سیاست های کنترل تورم را ارزیابی کرد و با شناخت عوامل موثر بر این نسبت می توان توصیه های سیاستی را برای کاهش تاثیر منفی سیاست تورم زدایی بر تولید ارایه کرد. این مقاله، به منظور محاسبه نسبت فداکاری، از بین روش های مختلف، الگوی SVAR سه متغیره را برگزیده و با استفاده از داده های سالانه، از سال 1985 تا سال 2008، نسبت فداکاری را برای چهل کشور در حال توسعه منتخب محاسبه کرده است. سپس، با تعریف شاخص های درجه باز بودن اقتصاد، تحرک سرمایه، درجه استقلال بانک مرکزی و تورم اولیه برای کشورهای مورد نظر، با استفاده از مطالعات میان-کشوری، اثر این متغیر ها را بر نسبت فداکاری می سنجد. یافته های این مطالعه نشان می دهند که متغیرهای تورم اولیه و درجه استقلال بانک مرکزی بر نسبت فداکاری اثری منفی دارند و در مقابل، این نسبت از درجه باز بودن اقتصاد و تحرک سرمایه تاثیری مثبت می پذیرد.

این مقاله به دنبال کمی کردن و اندازه گیری هزینه رفاه ناشی از تورم است. به این معنی که این مطالعه به کمک داده های اقتصاد ایران و استفاده از مدل های مربوط به هزینه رفاهی تورم، داد و ستد موجود بین تورم و رفاه را برای اقتصاد ایران شناسایی می کند.در این مقاله یک تابع تقاضای پول برای بازار پول ایران تعریف و سپس با استفاده از آن به برآورد هزینه های رفاهی تورم در دوره 1387-1369 پرداخته می شود. در این بررسی ابتدا با استفاده از آزمون ریشه واحد دیکی فولر و روش هم جمعی یوهانسون به بررسی رابطه بلندمدت حجم پول به تولید ناخالص داخلی با نرخ بهره و یا همان هزینه فرصت نگهداری پول پرداخته شده و در ادامه هزینه رفاهی تورم به روش مازاد مصرف کننده و بر اساس معکوس تابع تقاضای پول و بر مبنای الگوی لگاریتمی لوکاس (2000) و نیمه لگاریتمی کاگان (1956) در نرخ های بهره و تورم مختلف تخمین زده شده است. با توجه به مطالعه صورت گرفته، در متوسط نرخ تورم و نرخ بهره در سال های مورد بحث که به ترتیب 18.41 و 19.06 هستند متوسط هزینه های رفاهی محاسبه شده در دو حالت لگاریتمی و نیمه لگاریتمی به ترتیب برابر 3.54 و 1.42 نسبت به GDP می باشند. ضمن اینکه در سالهای مورد بحث نمودار هزینه رفاهی تورم در طول زمان (در هر 2 حالت لگاریتمی و نیمه لگاریتمی) تقریبا بدون شیب است و روند حرکت طی این دوره ثابت بوده است.

تورم به گونه های متفاوت رفاه اقتصادی را خدشه دار و یا به عبارت دیگر زیان رفاهی برای جامعه ایحاد می نماید. مطالعات متعدد نشان داده است که رابطه مثبت و معناداری بین سیاست های پولی و تورم به ویژه در کشورهای در حال توسعه و از جمله ایران وجود دارد و بحث در هزینه های رفاهی تورم و برآورد آن به سیاست گذاران کشور، به ویژه مقامات پولی کمک می کند تا اثرات رفاهی سیاست های خود را بدانند و بر اساس آن تصمیم گیری نمایند.در این مقاله یک تابع تقاضای پول برای بازار پول ایران تعریف و سپس با استفاده از آن به برآورد هزینه های رفاهی تورم در دوره (1386-1338) پرداخته می شود. در این بررسی ابتدا با استفاده از آزمون ریشه واحد دیکی فولر تعمیم یافته و روش هم جمعی یوهانسن به بررسی رابطه بلند مدت هزینه فرصت نگهداری پول و نسبت حجم نقدینگی به درآمد پرداخته شده و سپس هزینه رفاهی تورم بر اساس معکوس تابع تقاضای پول و بر مبنای الگوی لگاریتمی لوکاس (2000) و الگوی نیمه لگاریتمی کاگان (1956) تخمین زده شده است. نتایج تخمین نشان می دهد که اگر نرخ تورم از 3 درصد به 15 درصد افزایش یابد هزینه رفاهی تورم در مدل لگاریتمی از 0.14 درصد GDP به 1.7 درصدGDP  و در مدل نیمه لگاریتمی از 0.12 درصد GDP به 2.3 درصد GDP افزایش خواهد یافت. با توجه بررسی های انجام شده، به نظر می رسد که مدل نیمه لگاریتمی جهت محاسبه هزینه رفاهی تورم در ایران مناسب تر است.

طی دهه های گذشته تحقیق درباره هزینه های رفاهی تورم یک بخش مهم در اقتصاد پولی و در نتیجه بخش مهمی در اقتصاد کلان گردیده است. هزینه رفاهی تورم شامل تغییرات رفاه ناشی از تورم بوده و مقوله ای است که آسیب تورم را از کانال و مجرای پول ظاهر می سازد. ازاین رو هدف این تحقیق، بررسی هزینه رفاهی تورم در وضعیت یکنواخت با استفاده از رویکرد مدل تعادل عمومی برای اقتصاد ایران است. به طوری که پول به وسیله محدودیت پیش پرداخت نقدی در الگو وارد شده است. نتایج حاصل از کالیبراسیون نشان می دهد که با افزایش نرخ رشد پولی و به تبع آن نرخ تورم، اشتغال، تولید و عایدی رفاهی در وضعیت یکنواخت، کاهش می یابد. ضمن این که با کاهش نرخ تورم از حالت معیار به حد نرخ تورم سه ماهه 2% ، عایدی رفاهی معادل 11/0 درصد مصرف خواهد بود؛ لذا بر اساس نتایج حاصل، پیشنهاد می شود که به دلیل تأثیر سیاست های پولی بر رفاه، کارایی سیاست پولی مورد توجه قرار گیرد.

بهای تمام شده محصول، عبارت است از حاصل جمع مواد مستقیم، دستمزد مستقیم و سربار ساخت. بهایابی عبارت است از فرایند تعیین بهای موضوع بهایابی که می تواند کالا یا خدمت باشد. دیدگاه سنتی و مبتنی بر حجم در تخصیص هزینه های سربار به علت بی توجهی به فعالیت ها ٬ باعث تحریف بهای تمام شده می گردد و دیدگاه نوین و مبتنی بر فعالیت در راستای تخصیص هزینه های سربار به علت بی توجهی به مسئله تورم ٬ مناسب کشورهای در حال توسعه که با تورم شتابان مواجه هستند نمی باشد. مساله اساسی پژوهش حاضر چگونگی تخصیص هزینه های سربار بر اساس دیدگاه مبتنی بر فعالیت در شرایط تورمی می باشد. در پژوهش حاضر ضمن تبیین دیدگاه های سنتی و مدرن در تخصیص هزینه های سربار و بیان نقاط قوت و ضعف آنها کوشش شده است تا دیدگاهی فرامدرن و مبتنی بر فعالیت و تورم در ارتباط با تخصیص هزینه های سربار به موضوعات هزینه توسعه داده شود و بر اساس این دیدگاه سه نسخه جدید از سیستم های هزینه یابی در ارتباط با تخصیص هزینه های سربار برای اولین بار معرفی گردد. نتایج حاصل از پژوهش بیانگر این موضوع می باشد که سیستم های هزینه یابی مبتنی بر دیدگاه فرامدرن از قبیل هزینه یابی بر مبنای فعالیت و تورم ٬ هزینه یابی بر مبنای فعالیت و تورم زمان گرا و هزینه یابی بر مبنای فعالیت و تورم تعدیل شده به علت توجه توام به فعالیت ها و مقوله تورم کاربرد مناسب تری در کشورهای در حال توسعه و اقتصادهای متورم خواهند داشت.